:')

IRONIC, happy pero crying. hahaha.it's either nababaliw na o tears of joy. 

andaming issues. wala na naman mashare'an na tipong di mo mafefeel na sa loob loob nila, "eto na naman magkekwento si yhen ng mga bagay na walang kakwenta kwenta." hirap kasi minsan feeling ko, i'm not making sense at all (idea from jheaz :D) and no one helps you to make any sense. wlang kakwenta2 na ang mga bagay. superficial na ang lahat. feeling ko lahat ng ginagawa ko mauuwi sa wala. VAIN. all done in vain. feeling ko, wala akong nagagawang tama. feeling ko ang babaw kong tao. feeling ko balewala. kaya ansarap matulog ee. ung tipong di ka na magigising. kasi pakiramdam ko, wala rn namang manghihinayang pag nawala ako. i'm just a dot in an infinite-sized piece of paper.it's as if nobody cares. pathetic. nagseself-pity na naman ako.

woooohhooooo! 

OPTIMISTIC LEVEL UP!

maganda ang buhay! at ayos lang din na mag-isa ka paminsan-pinsan. you get to know yourself better, find time for other things, you get to know more people, you find other interests, and you somehow forget the things you should not remember.

maganda ang buhay!
kasi may pamilya akong buo.
kasi may mga kaibigan akong literal na geographical distance na mahigit kumulang 25km lang ang pagitan.
dahil hinhintay ko na lang ang tamang oras at panahon para magkasama kami. dalawang taon? kayang kaya! :D
kasi marami akong oras para s sarili at para gawin yng mga bagay na gusto ko.

maganda ang buhay!

DAHIL BUHAY PA AKO. :)